εικόνες καθημερινής τρέλλας

Χτες βράδυ αργήσαμε πά-λι, ως συνήθως. Παρόλο που σήμερα δεν υπάρχει καμμιά πιεστική ανάγκη ν’ αποτινάξω βίαια το πάπλωμα, το μάτι μου άνοιξε την συνηθισμένη του ώρα. Εξετάζω το χώρο γύρω μου, λες και τον βλέπω πρώτη φορά. Κοιτάω τον άντρα που εξακολουθεί να κοιμάται δίπλα μου ατάραχος και μου μοιάζει ξένος… Μήπως ξύπνησα στη ζωή κάποιας άλλης;
Σηκώνομαι προσεκτικά. Τα μπουκάλια από τη χτεσινή μπυροποσία κοσμούν ακόμα το τραπέζι. Ανάβω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και χαζεύω από το παράθυρο της κουζίνας πλένοντας τα ποτήρια υπό τους ήχους της συναυλίας που οργανώνει η καφετιέρα σε συνεργασία με τη βροχή που πέφτει στο τζάμι.
Υπνωτισμένη, επιστρέφω στις πρώτες μου σκέψεις. Τρομάζω στην ιδέα ότι αυτή είναι η δική μου ζωή. Κι όμως είναι. Και την κινεί μόνο η νοσταλγία των ημερών που ανήκουν σε χρόνους παρελθόντες, των ημερών που ο έρωτας δήλωνε παρών κάθε πρωί. Κι ο ένοχος άλλη μια φορά ατιμώρητος… Τον έχω αναγνωρίσει. Κι όμως παραμένει ατιμώρητος.
Ο χρόνος… Ο μόνος υπαίτιος… Απόλυτος κι αδυσώπητος παρασύρει τα πάντα. Μετατρέπει τους έρωτες σε συνήθεια και τους νεανικούς οραματισμούς σε ανέφικτα όνειρα του γήρατος.

xιοzίλ_02.04.07

free hugs

πού;;;

.. Ο καφές στο πάρκο είναι απόλαυση, χαλάρωση, κοινωνι-κότητα, απομόνωση, φυγή από την αθηναϊκή σκονισμένη ζέστη, αγαπημένη καλοκαιρινή συνήθεια…

Η νύχτα της αιθυλικής αλκοόλης, αγορασμένη από την τελευταία έκθεση βιβλίου, έφτασε στο τέλος της. Κλείνω το βιβλίο μου ρουφώντας θορυβώδικα την τελευταία γουλιά του καφέ.

Το ζευγάρι στο βάθος δεξιά είναι ακόμα ερωτευμένο. Το διατυμπανίζουν μ’ όλο τους το είναι, το διαδηλώνουν τα βλέμματά τους, το διασαφηνίζουν οι κινήσεις τους χωρίς ν’ αφήνουν περιθώριο για την παραμικρή αμφιβολία. Έχουν πολλά ακόμα ν’ ανακαλύψουν ο ένας για τον άλλο. Μάτια και χέρια κινούνται βιαστικά, σχεδόν απεγνωσμένα, συστρατευμένα σ’ αυτόν το σκοπό.
Το απέναντί μου ζευγάρι σε πλήρη αντίθεση. Το θλιμμένο της βλέμμα προδίδει πως οι κοινές τους μέρες οδεύουν προς το τέλος τους. Το αδιάφορο χαμόγελό του βιάζεται να το επιβεβαιώσει. Προσπαθώ να τους φανταστώ στη θέση του ζευγαριού στο βάθος. Πηγαίνοντας το χρόνο πίσω, τους πετυχαίνω στο τραπεζάκι στο βάθος, να διαδηλώνουν τον έρωτά τους κάτω απ’ τα δέντρα. Με τη δική μου μηχανή του χρόνου αλλάζω ταχύτητες… Σε κάποια αόριστη στιγμή του μέλλοντος, στο απέναντι τρα-πεζάκι, το πρώτο ζευγάρι αποχαι-ρετά με θλιμμένα βλέμματα τον μι-κρό θεό που φτε-ρουγίζει μακριά τους…
Πού πάει ο έρωτας που φεύγει;;;

xiozil

Τανγκό μες στον καθρέφτη (Μ.Βαμβουνάκη)

… Δεν μπορώ να φέρω κανέναν στο νου μου με παρόν. Με παρόν βρε παιδί μου. Μ’ ένα παρόν απτό, στρογγυλό και συγκεκριμένο, όπως ένα πορτοκάλι που το πετάς πάνω κι εκείνο πάλι πέφτει στην παλάμη σου κάνοντας «χραπ!». Το σίγου-ρο «χραπ» του υπαρκτού που αμφιβολία δεν σηκώνει.
Όχι, μόνο στο παρόν δεν περπατάμε. Σα να ’ναι άφα-ντο ή επίφοβο. Περπατάμε με το νου σφηνωμένο σε ιστορίες παλιές που πλάθουμε και αναπλάθουμε ανάλογα τη μέρα, ανάλογα την ανάγκη, κι ανάλογα τον ακροατή….
Περπατάμε με το νου σφηνωμένο στον αόρατο και μακρινό ορίζοντα αυτού που, κάποτε, θα μας συμβεί κι όπως νομίζουμε πως θα μας συμβεί. Σα φαντάσματα, σαν οράματα κυκλοφορούμε μέσα στην καθημερινότητά μας αδιαφορώντας να ζήσουμε πραγματικά.
Παλεύω κι εγώ με τις ροπές μου…

Μάρω Βαμβουνάκη, “Ταγκό μες στον καθρέφτη”

ταξίδι..

κινείται;

απουσία έμπνευσης